Verhalen

Fluitend over de gang

Ik kan er echt niks aan doen. Het gaat gewoon vanzelf. Maar als ik aan het werk ben en ik loop van kamer naar kamer, dan heb ik de gewoonte om te fluiten. Ik betrap me er zelf op dat het eigenlijk ook vaak hetzelfde liedje is dat ik fluit.

Het is inmiddels flink ingeburgerd dat de broeder met de rode schoenen fluitend over de gang loopt. Zeker in de ochtend horen de cliënten al dat ik aan het werk ben door al dat gefluit en dat geeft vaak ook enige rust. ‘Oh fijn dat Wilco er is, dan heb ik vandaag geen onbekende aan mijn bed’. Het is een veel gehoorde opmerking. Het is immers meer regel dan uitzondering dat veel diensten door het gebrek aan vast personeel worden opgevuld door ZZP’ers. Het is voor kwetsbare ouderen in een verpleeghuis dan ook altijd maar afwachten wie je aan je bed krijgt, of die persoon kundig genoeg is om je te helpen, aardig is of wat dan ook. Ik vind het een zorgelijke ontwikkeling en dat geeft vaak ook de nodige onrust op een afdeling.

Ik heb geen idee wanneer ik begonnen ben met dat fluiten maar het zal vast al net zo lang zijn als dat ik in de zorg werkzaam ben. Ik begon mijn zorg carrière in het zorghuis Willem Drees en oud-collega’s weten te vertellen dat daar de cliënten mij ook al herkenden aan mijn gefluit over de gang. Ik was mij er niet van bewust.

Lees ook:  Gewoon ff lekker janken
lekker in mijn vel

Maar…. het is een soort van ontspanning. Als ik lekker in mijn vel zit dat fluit ik schijnbaar. Eigenlijk toch ook altijd wel onbewust. Gek genoeg wel heel vaak hetzelfde liedje. Mijn onbewust repertoire is schijnbaar erg beperkt 🙂

Vandaag kwam ik ook fluitend op mijn werk en een tweetal cliënten vinden dat ook altijd ontspannend. Fijn dat je er weer bent Wilco, zo werd ik begroet door ze. Niet veel later zag ik tranen over de wangen van een dame lopen. Wat gaan we nu doen lieve dame? Fluit ik vals of wordt je emotioneel van mijn gefluit? Ze veegde haar tranen weg en riep uit dat ze mijn geluid zo erg gaat missen als ik straks weg ben. Ik keek haar aan en gaf haar eens een goede knuffel. Maar mevrouw, zal ik dan wat gefluit op nemen op CD? probeerde ik haar op te beuren.

Ik hoor je liever live gaf ze aan. Dan weet ik dat je in mijn buurt ben. Dat voelt fijn en veilig. Ik had met haar te doen. We hebben een goede klik en ik weet dat ze het liefst altijd een bekende aan haar bed wil hebben. Maar, vervolgde ze, ik begrijp jou ook heel goed en ik gun je een prachtig nieuw leven in het nieuwe jaar. Maar ik ga jouw gefluit en je veiligheid zo enorm missen.

Lees ook:  Het was me het jaartje wel

Ik beloofde haar dat ik nog 6 dagen fluitend over de gang zal lopen met vandaag meegerekend. Daarna zal ze het zonder mij moeten doen. Misschien staat er wel een andere collega op die mijn gefluit wil overnemen. Anders moet ik toch overwegen om een paar mp3’tjes te maken en rond te sturen 🙂

Pocahontas

Enige tijd geleden werd ik gevraagd door een collega welk nummer ik nu eigenlijk het meeste fluit. Pocahontas antwoorde ik direct, maar zag dat er bij deze mooie dame nog geen lichtje ging branden. Wat is YouTube op je telefoon dan handig zeg! Maar ook na het beluisteren werd er nog geen link gelegd met Disney’s Pocahontas. Hoe dan! zei deze Disney liefhebber verbaasd. Iedereen kent toch de animatie films van Walt Disney? Nee dus!

Het is simpelweg het leeftijdsverschil. De jongere generatie is niet opgegroeid en opgevoed met Disney’s mooie films en dat is natuurlijk echt een gemis. Voor haar en al die anderen die Pocahontas niet kennen heb ik hieronder maar even het bewuste nummer neergezet die ik eigenlijk bijna altijd aan het fluitend ben. Ik blijf het een heerlijk nummer vinden en ook de animatie film vind ik nog steeds erg pakkend. Wist jij dat Pocahontas gebaseerd is op een waar verhaal?

Lees ook:  Geen sociaal netwerk hebben

 

Deel dit bericht eens via: