Van onrust naar leegte

Ze werd afgelopen vrijdag meegenomen door haar eigen familie naar een plek die meer passender is bij haar ziektebeeld. En toch ga ik haar missen. Het voelde zo vertrouwd, haar even de weg wijzen, haar even geruststellen en haar weer even vertrouwen te geven in haar eigen boze wereld. Ik had echt met haar te doen. Van onrust naar leegte in ons verpleeghuis. We kaderen mensen in hun gedrag, plakken er een labeltje op maar we slaan even voor het gemak de rest van haar eigen zelfredzaamheid over en ook het gevoel van de familie. Het is het verschil van zorgpakket VV6 naar een VV5.

‘Ik heb drie zonen en ze zijn er altijd voor me als ik ze nodig heb’. Ik hoor het haar nog zeggen. Er was zeker geen woord van gelogen. Moeders werd frequent bezocht in het verpleeghuis en dat gaf me altijd een warm gevoel. Ook zij zagen dat hun moeder steeds meer moest toegeven dat de dementie het overnam van haar gezonde geest. Het is een langzaam maar onomkeerbaar proces.

Het gaf me ook wel eens en gevoel van jaloezie. Immers, ik ben de oudste van de drie kinderen en helaas moet ik toegeven dat er twee afhaken als het gaat om bezoek aan en omkijken naar mijn eigen ouders. Moeders nog wonend op zichzelf en mijn vader alweer enige tijd verblijvend in een verpleeghuis. Het komt op mij neer zeg maar, maar ik heb het er erg graag voor over. Ik heb mijn beide ouders nog en dat kan lang niet iedereen zeggen op mijn leeftijd.

Inbraken

De lieve dame in dit verhaal heb ik twee jaar mee mogen maken en haar ziektebeeld gaandeweg toe zien toenemen. Ik heb er al eens eerder een verhaal over geschreven. Van een zelfstandige vrouw heb ik haar zien veranderen naar een angstige vrouw, die niet alleen steeds meer van alles kwijt was en ervan overtuigd was dat er werd ingebroken in haar appartement. Die in haar beleving zeker wist dat er mannen op haar kamer waren die haar wat aan wilden doen en haar gedachte die haar meer en meer onzeker en angstig maakte.

Het liefst wil je haar beschermen tegen haar eigen gedachten maar je weet dat dit niet kan. Dementie in onoverwinlijk wat dat betreft en je kunt dit ziektebeeld ook niet afremmen. Als er meer dan eens het brandalarm afgaat omdat de magnetron door haar verkeerd wordt gebruikt, dan is de magnetron nog wel te verwijderen. Als de gootsteen overloopt tijdens de afwas (2 kopjes en en bordje) omdat ze zelf niet meer weet dat ze aan het afwassen is, dan wordt het al wat lastiger maar het is nog steeds te overzien.

De laatste periode werd ze steeds onrustiger. Ze doolde over de gang en door onze huiskamer, op zoek naar dingen die ze mogelijk kwijt was in haar eigen appartement. Bij het weggooien van de vuile was op de gang vergat ze haar eigen huissleutel en haar pap in de ochtend werd nogal eens een baksteen als ze die zelf probeerde op te warmen in de magnetron van de huiskamer in een onbewaakt moment. Als ze de trap wil nemen vanaf de negende etage omdat de lift in aar ogen defect is, dan wordt het wel zorgelijk. Een flinke val van de trap zou immers funest kunnen zijn voor haar gezondheid.

Onmacht en verdriet

Het was vooral haar angst die me aangreep. Ervan overtuigd zijn dat er was ingebroken, dat er vreemde mannen in haar kamer waren geweest die dierbare dingen hadden ontvreemd. Ze keek dan zo wanhopig en zocht steun en begrip bij vertrouwde mensen om haar heen. De onmacht en het verdriet stonden dan in haar ogen. Het raakte me altijd enorm. Je kent het ziektebeeld maar stel je toch eens voor dat je het zelf hebt. Je moet er toch niet aan denken!

Ze heeft zichzelf jarenlang vrij zelfstandig kunnen redden in ons verpleeghuis maar de laatste periode werd ze ongewild steeds vaker een gevaar voor zichzelf en voor anderen. Ook haar lieve familie zag dit gebeuren en in goed onderling overleg werd besloten een meer passender plek voor haar te gaan zoeken. Een plek waar ze zichzelf kan zijn, maar waar ook meer veiligheid kan worden geboden. De VV6 was al enige tijd omgezet naar een VV5 dus de overstap naar een verpleeghuis met als specialisatie dementie werd haar volgende thuis.

Bekend terrein

Het was overigens haar eigen voorstel op een gegeven moment en dat maakte de volgende stap wel zo prettig en eervol. Afgelopen vrijdag is ze verhuisd naar het verpleeghuis waar ook haar man heeft gewoond. Uitzicht op de sloot langs het verpleeghuis, kijkend op de eendjes en de langslopende mensen in het oh, zo vertrouwde Loosduinen. Ikzelf ken het als geen ander. Naast dit verpleeghuis stond ooit mijn eigen kleuterschool en op die zelfde plaats staat nu de basisschool van mijn jongste zoon.

Ik loop dus vaak langs het pad langs het water en zal deze dame dan vast een keer zien als ze uit het raam van haar kamer kijkt. Ze mag dan in een gevorderd stadium zijn van haar dementie maar op voorhand hoop ik toch stiekem dat ze me een keer herkent als ik langs loop en naar haar zwaai. Bij haar vertrek afgelopen vrijdag noemde ze mij haar ‘steun en toeverlaat’ en dat gaf me een warm gevoel. Hoe angstig en verward ze soms ook was, ik kreeg haar bijna altijd wel rustig door mijn manier van benaderen en geruststellen. Ik deed het met liefde voor deze vrouw. Niets vervelender om angst en onmacht te zien in de ogen van een oudere kwetsbare vrouw of man.

Ze zit in de herfst van haar leven maar ik gun haar nog een fijne periode in een veilige omgeving, in de nabijheid van haar kinderen en hun gezinnen. Bij ons laat ze een leegte achter.

Foto alleen ter illustratie en door AI gegenereerd