Reünie Verpleeghuis Willem Drees

Gisteren was het dan zover: de Reünie Verpleeghuis Willem Drees was eindelijk daar! Allemaal oud-collega’s die ooit in het beroemde en beruchte zorghuis hadden gewerkt, kwamen voor het eerst sinds jaren weer eens bij elkaar.

Ikzelf heb er maar een jaar gewerkt maar wat heeft dat ene jaar indruk op mij gemaakt! Ik begon als eerstejaars leerling niveau 4 op 50-jarige leeftijd aan een carrière in de zorg. Waar begon ik aan? Eén van de collega’s zei direct aan het begin: ‘als je hier kunt werken en overleven, dan kan je overal in de zorg werken’. Ik wist toen nog niet helemaal hoe ik dit op moest vatten maar ik begrijp inmiddels als geen ander wat ze daar toen mee bedoelde.

De Reünie Verpleeghuis Willem Drees werd zoals verwacht een feest van herkenning. Een aantal oud-collega’s van toen zijn inmiddels nu weer collega’s omdat we weer samen bij een andere werkgever werken, maar het mooiste is toch wel juist die mensen ontmoeten die je al jaren niet gezien hebt.

Wat een mooi mens

Zo ontmoette ik gisteren weer mijn eerste teamleidster die mij ooit heeft aangenomen. Vanuit het niets besloot ze dat ik ‘misschien best geschikt zou zijn voor de zorg‘. ‘Doe maar even een test bij het ROC Mondriaan, zorg dat je wordt aangenomen door P&O en de rest komt vast wel goed’. Ik hoor het haar nog zo zeggen. Niet veel later maakte ik mijn eerste stappen in de zorg en werd officieel medewerker van het zorghuis W. Drees aan de Morsestraat in een mooie woonwijk in Den Haag. Leerling Verpleegkundige niv 4 stond heel stoer op mijn badge.

Mijn teamleidster was een prachtig mens in doen en laten. Ik heb bijzonder veel aan haar gehad in mijn eerste jaar in de zorg. Ze weet zelf vast niet hoeveel, net als dat ze vast niet weet hoe haar uitstraling was. Een bijzonder mooie vrouw die ik gisteren weer na jaren zag. Ze leek geen jaar ouder geworden. Midden in de Corona-periode ging ze trouwen met haar huidige man. Een topper! Ik kan het weten want ik was zelf de bruidsfotograaf! Een bijzonder dag was dat.

Mijn Joke

Ook de vrouw die mij de eerste kneepjes van het vak heeft bijgebracht, was gisteren aanwezig, Ik heb er naar uitgekeken. Ik noem op deze website meestal geen namen maar ik kan er nu niet omheen om Joke niet te noemen. Joke en ik stonden bijna altijd op dezelfde etage om de zorg te verlenen in het ‘Dreeshuis’. We kregen een klik en de eerste etage van het pand werd ons tweede thuis. Deze oudgediende verstond haar vak, leerde mij de fijne kneepjes en ik vulde haar aan met mijn manier van communiceren bij de mensen die haar wat ‘minder goed lagen‘.

Oh, belt die mevrouw weer voor de zoveelste keer? Ik ga wel lieve schat, doe jij die kamer dan ff, zo geen zin in vandaag’. Geven en nemen, we werden er gewoon goed in. Werken we samen morgen? Bel jij me dan ff wakker! Het was een schat en gisteren zag ik haar weer ff… het blijft een schat, een pracht mens!

De vele anekdotes

Het mooiste aan een reünie zijn natuurlijk de vele anekdotes. Wat hebben we met z’n allen toch een hoop meegemaakt. Ik heb genoten van al die verhalen. Ik heb er maar een jaartje gewerkt, in 2019 om precies te zijn, een jaar voordat de Corona-ellende begon. Vele andere collega’s hebben er jarenlang gewerkt en dan zijn de verhalen des te leuker. Zelfs oude foto’s werden er uit de verschillende telefoons getrokken om hun verhaal kracht bij te staan. Hilarisch om te zien en te horen! Ik vertelde weer eens over mijn eerste euthanasie-ervaring en een biertje tegen de eenzaamheid.

Natuurlijk mocht mijn inco-koningin ook niet ontbreken. Ook al is ze met pensioen, niemand zal haar de mond snoeren en dat deed gisteravond natuurlijk ook niemand. Iedereen genoot weer van haar bevlogenheid en scherpe opmerkingen. Goh, wat mis ik dat mens op de werkvloer heden ten dagen! Ruwe bolster, blanke pit! Onze Sas ten voeten uit!

Mijn directe collega

Denise vindt het nooit leuk als ik haar naam noem dus noem ik haar nu maar ‘mijn directe collega’ 🙂 . Mijn directe collega ken ik al haar hele leven en was mijn beschermengel tijdens mijn eerste jaar in de zorg. Ze gunde mij een veilige werkplek en vooral veel werkplezier. Ze nam me mee naar ‘haar gekkies‘ maar ze wist me ook de juiste tips en trucs te leren hoe om te gaan met collega’s die van ‘mindere wil‘ waren en familieleden die dachten de baas te kunnen zijn in ons zorghuis. Tsja, dat gebeurt ook in een zorghuis. Het toeval wil dat we inmiddels weer samen werken in ons huidige verpleeghuis. Zij nog steeds niet op haar mondje gevallen en ik die haar wilde gedachten en ongezouten mening, vaak net wat beter politiek correct kan vertalen op papier voor het management. Zo vullen we elkaar goed aan 🙂

De organisatie

Een reünie is geen reünie als je niet te maken krijgt met veel afzeggingen op het laatste moment. Enorm zonde maar het is niet anders. Al die mensen hebben echt wat gemist mag ik zomaar zeggen. Oude zorgcollega’s ontmoeten, enkele toch echt al jaren met verdiend pensioen, kom je niet elke dag tegen. De organisatie liet zich echter niet uit het veld slaan en zorgde voor een mooie en erg gezellige avond in een mooie ambiance van een handbalvereniging op het Stokroosveld. Zelfs het barpersoneel werd kundig geselecteerd en afgestemd op de gemiddelde leeftijd van de oud-collega’s. Als klap op de letterlijke vuurpijl werd door de buren een gratis vuurwerkshow gepresenteerd. Dit laatste kreeg nog een mooi toetje: de politie kwam ter plaatse met twee mannen die niet onder zouden doen in een show van de Chippendales. Vuurwerk? Nee, niks gehoord of gezien agent 🙂

Reünie Verpleeghuis Willem Drees

Reünie Verpleeghuis Willem Drees was een groot succes. Het zorghuis moest in 2020 sluiten door, in mijn beleving, het nodige wanbeleid van toentertijd. Het zorghuis heeft niet altijd de beste recensies gekregen, maar de mensen die er hebben gewerkt, hebben zich altijd met ziel en zaligheid gegeven. Daar valt nooit, niks en never iets op af te dingen! Ik ben trots dat ik ooit in ‘het Dreeshuis’ heb mogen werken! Ik heb er met bijzonder veel plezier gewerkt in mijn eerste jaar van mijn opleiding en heb al die ervaring dankbaar meegenomen in de laatste drie jaar van mijn opleiding om uiteindelijk verpleegkundige te worden in de ouderenzorg. Een carrière switch die ik nooit had kunnen bedenken. Zelfs nu, als praktijkverpleegkundige bij een andere organisatie, gebruik ik mijn ervaringen van toen, nog steeds in mijn huidige werkzaamheden.

Ik geef bij voorbaat al mijn mopperende oud-collega’s die er gisteren bij waren helemaal gelijk: ChatGPT maakt er wel een zooitje van met al die vertekende gezichten. Maar het gaat om het idee 🙂