Zal ik dan ook maar een tatoeage nemen

Ze had het vast niet van mij verwacht maar toen ik over haar heen boog tijdens de ochtendzorg zag ze opeens mijn tatoeage. Pff.. knul, als jij ook al een tatoeage hebt dan is echt het hek van de dam. Wat een wereld zeg! Ik vind het altijd zo zonde. Zal ik dan ook maar een tatoeage nemen?

Ik was enigszins verbaasd over haar opmerking en vroeg enige uitleg aan haar. Waarom is het hek van de dam als ik een tatoeage heb vroeg ik verbaasd? Ach knul, er lopen hier zustertjes van jonge leeftijd rond, die hebben soms een hele arm helemaal vol gekliederd met tatoeages. Ik vind dat altijd zonde van het menselijk lichaam. Ik kom nog uit de tijd dat alleen zeemannen tatoeages hadden. Zeker geen zusters of broeders in een ziekenhuis of verpleeghuis.

Tsja, iedereen mag er wat van vinden natuurlijk lieve mevrouw, maar een tatoeage is nu wel meer maatschappelijk geaccepteerd dan vroeger. Je hoeft geen visser of op de grote vaart te varen voor een tatoeage. In de stad zitten meer tatoeëerders dan een fatsoenlijke warenhuizen tegenwoordig. Ja, het viel haar wel op dat er wel erg veel zorgmedewerkers een tatoeage hadden. De één subtiel en de ander soms een complete arm sleeve.

Mag ik die van jou even goed zien vroeg ze voorzichtig. Ik liet mijn zorg-tattoo zien en vertelde subtiel dat er nog wel meer inkt voor eeuwig op mijn lichaam stond. Maar waarom doe je dat toch wilde ze geïnteresseerd weten. Ik legde haar uit waarom en met welk idee ik mijn zorg-tattoo had laten zetten. Ook vertelde ik over mijn andere tattoos op mijn beide bovenarmen en hun belangrijke betekenis voor mij.

Over nagedacht

Goh, dus je hebt er wel over nagedacht? Het kwam er wat sarcastisch uit dus ik pareerde de opmerking eenvoudig met ‘zie ik er uit alsof ik dingen doe waar ik niet over nadenk?’. Nee joh gekkie, zou bedoel ik het niet maar ik zie af en toe tekeningen op armen waarvan ik denk waarom moet dat dan. Ze gaf enkele voorbeelden van complete portretten, vreemde tekens en Latijnse spreuken.

‘Zal ik dan ook maar een tatoeage nemen’ klonk het opeens. Ik schoot in de lach en vroeg wat ze dan wel niet op haar arm wilde hebben. ‘Tsja, geen idee eigenlijk. Wat raad je mij aan?’ Pff… wat raad ik dan aan. Uh…. een portret van uw man, de namen van uw kinderen, een mooie passende tekst die past bij haar leven of…… ’twee rode schoentjes zouden u ook prachtig staan!’ We schoten allebei in de lach maar dat laatste ging het zeker niet worden. Bij die andere suggesties werd ze even stil. ‘Mijn man is al jaren dood en zo’n goed huwelijk heb ik nou ook weer niet gehad, twee van de drie kinderen zijn al dood en een tekst die mijn leven weergeeft…. dat past nooit op mijn arm.

Maar kunt u zich voorstellen dat mensen een tatoeage nemen met een voor hun speciale betekenis? vroeg ik oprecht geïnteresseerd. Ik heb daar nooit zo over nagedacht maar ik begrijp nu wel beter dat mensen dat doen. Ik vind jouw zorg-tattoo mooi en betekenis vol. Zeker nu je mij uitlegt waarom je dat gedaan hebt. Hebben al die mensen met tattoos hier in huis allemaal hier echt over nagedacht? Lastig te zeggen mevrouw maar daar ga ik zeker wel van uit. Vroeger zag je met regelmaat een tattoo van een zwaluw, een hartje of dat soort dingen. Dat waren standaard plaatjes, nu is het meer individueel, tattoos met een diepe betekenis voor die persoon. Vaak worden ze op maat ontworpen en bij een speciaal geselecteerde tatoeëerder gezet.

Het kost wat maar dan heb je ook wat

Kost dat nu veel, doet het pijn en hoelang duurt dat dan zo’n ding op je arm zetten? Ze ging helemaal los en even dacht ik serieus dat ze morgen een tatoeage ging laten ontwerpen. Ik legde haar uit dat ik ongeveer 8 uur aan tatoeages op mijn lichaam heb staan. Dat klink heel veel maar het is simpelweg bewerkelijk en tijdrovend om een mooie tatoeage op een lichaam te zetten. Qua kosten heb ik zelfs het geluk dat de oudste tatoeëerder van Den Haag toevallig een bekende van mij is en hierdoor nooit ‘de hoofdprijs‘ heb betaald.

Uiteindelijk was ze weer veel wijzer over het fenomeen tatoeage en ik wist bijna zeker dat de eerstvolgende collega met een tattoo haar moest gaan uitleggen welk verhaal er bij de bewuste tattoo hoort. Wel wist ze opeens met zekerheid te zeggen dat op haar lichaam geen tattoo zou komen. Voor die laatste paar jaar, of misschien zelfs maanden, zou dat alleen maar weggegooid geld zijn geweest in haar beleving. Tsja, daar kon ik me wel iets bij voorstellen.

Zal ik dan ook maar een tatoeage nemen? Ik moet er wel om lachen en stiekem zag ik het al bijna voor me. Een oude vrouw met twee rode schoentjes stoer op haar bovenarm 🙂

Afbeelding ter illustratie en door AI gegenereerd