Kennis opdoen op het terras

Zelfs in mijn vakantie kan ik de zorg niet loslaten zou ik bijna denken maar nu was het pure toeval. Op een mooie terras in Den Haag was ik opeens in gesprek met twee meisjes die net een jaar de opleiding MBO Verpleegkundige zijn gestart. Met een pittig boek onder hun arm deden ze een dagje Den Haag. Kennis opdoen op het terras in je zomervakantie. Tsja, dat riep wel wat vragen op.

Gisteren zat ik even op een terras in de binnenstad van Den Haag. Ik was zeker niet de enige maar wist nog net een leeg tafeltje te bemachtigen. Net toen mijn bestelling was gebracht stonden er twee jonge dames aan mijn tafel met de vraag of ze erbij mochten komen zitten. De rest van het terras was inmiddels gevuld en aan mijn tafel stonden immers nog 3 lege stoelen. ‘Welnee dames, ga lekker zitten. Ik ben toch alleen’.

Ze legden een boek op tafel en lieten zich neerploffen op de stoelen. Het boek herkende ik direct: Het Zakboek Verpleegkundige diagnosen van Carpenito. Na een korte kennismaking begreep ik dat de dames uit het oosten van het land kwamen en in twee dagen Den Haag wilde zien. Een cultuur en stranduitje. De nodige musea werden al bezocht en nu was het tijd voor een drankje om vervolgens daarna wat te gaan eten. Of ik wat tips had. Nou, ik ken wel wat restaurantjes en ik gaf wat tips in de directe omgeving.

Met de paplepel ingegoten

Maar dames, cultuur en strand is helemaal prima maar waarom dan zo’n pittig boek meenemen op jullie mini vakantie als je vrij van school bent? Oh, kent u dit boek? Deze hebben we net gekocht om ons alvast voor te bereiden op ons tweede schooljaar. Dan doen jullie MBO Verpleegkunde mag ik aannemen? Dat is wel erg opmerkelijk dat u dat zo goed weet kreeg ik als antwoord en voordat ik het wist zat ik mijn carrièreswitch te vertellen. Het werd een bijzonder leuk gesprek over de opleiding en het werken in de ouderenzorg. Hun eerste stages in de zorg viel hen zwaar maar ik heb zelden zulke gemotiveerde meiden meegemaakt. Vol passie vertelden ze over hun ervaringen in de ouderenzorg en opvallend genoeg hadden ze beide een oma in een verpleeghuis en werkten ook gezinsleden in de zorg.

Het zorgen voor anderen was dus met de paplepel ingegoten maar de opleiding was nog wel een dingetje. Dit boek zou hen moeten helpen was op school verteld. Ze kwamen het tegen hier in de boekhandel en kochten het maar gelijk. Ik vind het nog steeds een draak van een boek. Te uitgebreid en te lastig lezen was mijn mening. Maar…. ik heb er uiteindelijk ook best wel veel aan gehad moest ik bekennen.

Een feest van herkenning

Uiteraard ging het in ons gesprek ook over Broeder Joep en al die anderen die hun verhalen uit de zorg delen op social media. Mijn moeder volgt een man die een eigen website heeft over de zorg zei de blonde dame van het stel. ‘Oh, grappig’, antwoordde ik, ‘dat doe ik ook al een paar jaar. Weet je ook wie?’ Nee dat niet maar binnen een seconde werd en een appje gestuurd en niet veel later kwam er al antwoord: WilcoindeZorg.nl. Kent u die meneer? Ja, die ken ik wel. Die man ken ik al 58 jaar! ‘Huh, 58 jaar, dat is wel heel lang’ zeiden ze bijna in koor. Ik heb daarna toch maar even uitgelegd dat ik dus de Wilco ben die  eigenaar van die website ben. Nee joh! Wat leuk! De dames helemaal enthousiast en voordat ik het wist vloog mijn foto weer via WhatsApp naar de moeder van de blonde dame.

Toen het gesprek weer even over hun mini vakantie ging en hun planning voor vanavond en morgen, werd er opeens hard gelachen na het lezen van een WhatsApp bericht. ‘Oh typisch mijn moeder weer hoor’ klonk het lacherig. ‘Mijn moeder weet te vertellen dat je vrijgezel bent en dat mijn moeder maar 7 jaar jonger is’. Houdt die opmerking in dat het sollicitatiegesprek nu gaat plaatsvinden vroeg ik rustig. Nou, dan ben je al aangenomen hoor werd er hard gelachen want we hebben het nu al helemaal leuk met u, sorry… met jou. Nou, laten we dat maar niet doen he? Minimaal 180 kilometer uit elkaar wordt wat lastig vind je niet?

Om de boel even af te leiden begon ik maar weer eens over dat pittige boek dat pontificaal op tafel lag. Ik bladeren het even door en stelde wat vragen. Ze waren zeker niet dom en hadden sommige rake antwoorden maar ook ik verzande weer in die ellelange kretologieën en ingewikkelde omschrijvingen van relatief eenvoudige ziektebeelden. Nee, dat boek staat bij mij in de kast en daar blijft het lekker staan.

Nieuwsgierig Aagje

Opeens begon de andere dame nieuwsgierig te worden. Ben je wel aan het daten? Wat zoek je eigenlijk in een vrouw? Ik neem nog maar eens een slok van mijn bier en zie over de rand van het glas 4 pretoogjes kijken die wachten op een smeuïg antwoord. ‘Nou, zo spannend is het allemaal niet hoor’, begon ik rustig. ‘Ik ben niet aan het daten, nooit gedaan ook. Ik ben ook niet echt op zoek naar een relatie in welke vorm dan ook. Maar… eerlijk is eerlijk… ik zou inmiddels wel weer eens gevonden willen worden. Het liefst door een vrouw die, net als ik, empatisch is. Misschien ook wel enige affiniteit heeft met de zorg. Niet dat ze in de zorg werkzaam moet zijn, maar wel weet wat er speelt zoals iemand die één van haar ouder in een verpleeghuis heeft of heeft gehad. Net als kinderen hebben, geeft dat toch een bepaalde manier van levenservaring met zich mee. Is dat voldoende voor de nieuwsgierige dames?’

Er werd instemmend geknikt en de blonde van het stel gaf nogmaals aan dat haar moeder exact paste in dat profiel maar moest toegeven dat een afstand van ongeveer 180 kilometer best wel lastig is als op voorhand vast staat dat beide personen niet gaan verhuizen. Ook voor een LAT-relatie was dit uiteindelijk wat lastig wisten ze te vertellen.

Toppers zijn het!

Twee zorgkanjers in wording. Zo kan ik de twee dames wel omschrijven. Ze vertelden nog uitgebreid en met veel passie over hun eerste jaar in de ouderenzorg. De blonde dame op een PG-afdeling, de andere dame op een somatische afdeling. Pittige stages beide gehad maar optimaal gemotiveerd om nog 3 leerjaren te knallen en dan het felbegeerde MBO diploma Verpleegkundige in hun handen te hebben. Maar waarom dan de ouderenzorg dames? Waarom niet werken in het ziekenhuis zoals bijna alle leeftijdgenoten na hun diplomering? Nee, dat zagen ze niet zitten. Ze waren beide ook al mantelzorgers, samen met hun moeders, voor hun oma’s en ze wisten zeker dat de ouderenzorg hun passie zou blijven.

Heerlijk om te horen dat de ouderenzorg dus ook nog jonge mensen aan kan trekken. We hebben gewoon enkele uren met z’n drieën op het terras gezeten, gegierd en gelachen maar ook serieus gesprekken over ons werk, de opleiding en hun toekomstplannen. Zo uit het niets maar oh, zo leuk. Ik hou er van!

Tot ziens lieve meiden

De dames besloten uiteindelijk dat ze trek hadden in Grieks. Zeg maar waar we moeten zijn en misschien vind je het ook leuk om met ons mee te gaan. Nou, lieve schatten, ik wijs jullie de weg naar Knossos. Daar kunnen jullie echt heerlijk eten. Ik kom er zelf al 40 jaar maar ik ga niet mee. Doe ‘moeders’ daar maar de groeten van mij. Deze oude man gaat lekker naar huis want in mijn agenda zie ik dat ik hier vrijdag wellicht weer zit. Tot ziens lieve meiden!

Bij het afscheid werd er nog wel even de opmerking geroepen: ga jij schrijven over ons op je website? Dat zou mijn moeder helemaal geweldig vinden! Nou, ik ben bang dat ik dat wel ga doen dames. Jullie hebben indruk gemaakt! Jullie hebben mijn middag een geweldige invulling gegeven.

Kennis opdoen op het terras. Het was met recht een zeer leerzame middag.

Afbeelding ter illustratie en door AI gegenereerd