UitgelichtVerhalen

Mijn eerste stappen in de zorg

Mijn eerste stappen in de zorg zette ik in de eerste week van januari 2019. Na een aantal gesprekken op het hoofdkantoor van HWW en op locatie, zou ik een dagje meedraaien om te kijken of ‘het werk‘ mij wel zou bevallen. Mijn eerste dag in het zorghuis Willem Drees van de Haagse Wijk- en Woonzorg zal ik nooit meer vergeten.

Om 7.30 uur stond ik in de zusterpost in T-shirt, spijkerbroek en sneakers. Bleu als een jongetje van 12 maar ook nieuwsgierig naar de dingen die komen gaan. Bij de overdracht tussen de nachtdienst en de dagdienst was ik al volledig de weg kwijt. Ik had echt geen idee waar ze het over hadden. De dagdienst bestond uit een flinke groep dames uit verschillende leeftijden en slechts één man. Juist deze man werd mijn begeleider deze dag. Qua leeftijd was hij net wat ouder dan mijn oudste zoon maar het bleek als nel een enorm serieuze professional.

Het was de eerste keer dat ik de vraag hoorde: ‘wat kom je doen in de zorg als je projectmanager in de ICT bent geweest?‘. Die vraag hoor ik nog bijna dagelijks.

We kregen een looproute mee die ons aangaf welke mensen we zouden moeten gaan helpen in het grote pand. Lange gangen, 5 verdiepingen, een mooi Atrium en vooral….. veel trappen. Op de looplijst stond flink wat namen en bezigheden. We moesten mensen helpen bij het uit bed komen, sommige naar het ontbijt brengen in de ontbijtzaal en andere moesten wondzorg krijgen.

Lees ook:  Op zoek naar haar eigen waarheid

We begonnen bij een flinke man die ons alleraardigst begroette. Ik stelde mij voor en zei hem dat ik een dagje kwam meelopen. Als je hier komt werken en je best doet, dan maak ik een schilderij voor je riep hij enthousiast. Zijn appartement hing vol met schilderijen en er stond een ezel met verf kant en klaar in een hoek van de kamer. Ík ga vandaag weer hard aan de slag met mijn schilderkunsten’ zei hij opgetogen. Mijn begeleider fluisterde mij in dat die ezel met verf al jaren stond zoals die stond. Meneer was niet meer in staat om te schilderen.

Meneer was ook niet meer in staat om zelfstandig naar het toilet te gaan en was gekluisterd aan een rolstoel. Twee flinke waskommen, washandjes en handschoenen werden klaargelegd en ik kreeg netjes een schort aangereikt. Doe maar even om voor alle zekerheid. Mijn begeleider had niets teveel gezegd! Ik dacht dat ik met vijf kinderen een rijke ervaring had met het verschonen maar dat bleek niet zo te zijn. Het XL incontinentiemateriaal had zijn werk goed gedaan maar ik had zelden zoveel shit gezien! Wow, en die begeleider ging ook nog eens rustig uitleggen hoe het kwam dat meneer zo ontzettend veel ontlasting had, waarom zo dun en hoe hij dit ging rapporteren! Ja, boeie! Wat een lucht! Doe eens snel doorgaan!

Lees ook:  Vergeetachtig verward of dement

Na een paar minuten hervond ik mezelf weer een beetje en drong het tot mij door waarom iedereen in de ochtend zo goed eet. Ik had tot die dag nog nooit van mijn leven (zover ik weet) ontbeten. Ik kreeg het simpelweg gewoon niet weg. Nee, dat is zeker niet handig als je in de zorg aan het bed staat! Ik besefte dat de beste man er ook niks aan kon doen en wilde graag meehelpen om deze man goed verzorgd in zijn rolstoel te zetten. Het moet ontzettend klungelig geweest zijn hoe ik dat wilde doen want zowel de cliënt als de begeleider moesten flink lachen hoe ik mezelf in het zweet werkte.

Pak de rolstoel maar even werd er uiteindelijk aan mij gevraagd. Dat kan ik gelukkig wel bedacht ik me maar ook daar moest ik op terug komen. Een elektrische rolstoel met een joystick bediening was toen echt nog een brug te ver. De rolstoel heb ik het hele appartement laten zien maar kwam niet zonder hulp van mijn begeleider naast het bed van meneer te staan. Pff, wat voelde ik mij opgelaten. Meneer werd met een passieve lift uit bed in zijn rolstoel gezet. Meneer was zodanig verlamd dat hij slechts één arm goed kan gebruiken. Een grote man hangend in een passieve lift met tilmat maakte onbewust grote indruk op mij.

Lees ook:  Fluitend over de gang

Door mijn geklungel waren we ruim 3x zoveel tijd kwijt geweest aan deze cliënt dan gebruikelijk. Hierdoor liepen we gelijk achter op schema. Later begreep ik pas hoe grote rol tijd speelt in de ochtendzorg. Het was rennen en vliegen die ochtend om iedereen voor 10.00 uur aan het ontbijt te krijgen. Het was zo’n enorme ervaring. Mijn eerste stappen in de zorg. Daar kwam al snel een vervolg op. Op dit verhaal natuurlijk ook!

 

Deel dit bericht eens via: