Verhalen

De stille dame die alles zag

Soms zijn het juist de stilste personen waar je uiteindelijk de beste gesprekken mee kunt voeren. Mensen die zich niet op de voorgrond willen zetten maar wel alles zien en kunnen inschatten wat er in hun omgeving gebeurt. De stille dame die alles zag zat opeens op haar praatstoel omdat ze mij wat op het hart wilde drukken. Juist omdat ze zag wat anderen niet zagen.

Eind mei tijdens een avonddienst drukte ze op de zusterbel. Toen ik nonchalant fluitend als altijd bij haar kamer aankwam vroeg ze of ik even tijd voor haar had. Ik heb altijd tijd voor u, wat kan ik voor uw doen? vroeg ik enigszins verbaasd. Mijn collega had haar al geholpen met haar avondzorg dus meer dan een glaasje water pakken of de TV uitzetten zou het toch niet zijn bedacht ik me even snel.

‘Broeder, u bent een heel goed mens met een warm hart. U bent altijd positief en loopt fluitend over de gang. Mensen als ik voelen ons veilig bij u en het stemt ons vrolijk. Maar nu bent u anders en anderen zien dat niet. U krijgt niet de steun die u nu verdient’.

Ik wist even niet goed wat ze bedoelde. Misschien ook juist wel maar ik hield me even op de vlakte. ‘Dank u wel voor uw lieve woorden maar wat bedoelt u precies?

Lees ook:  Het is maar hoe je het wil verstaan

‘Broeder, u draagt een groot verdriet met u mee. Ik zie het aan uw ogen en u doet uw best maar u bent anders dan anders. Ik hoef niet te weten wat en hoe uw verdriet is maar ik wil u mijn steun geven. Ook wil ik dat u weet dat u een heel goed mens bent en dat u alle liefde verdient op deze wereld. Ik bid voor u dat elke god over u zal waken’.

Een traan

Ik keek haar aan en terwijl ze (voor haar doen) hard in mijn hand kneep, zag ik een traan in de ogen van deze lieve verzwakte vrouw. Ik moest even een paar keer goed slikken om niet te breken in mijn emotie. Ze had gelijk wat het grote verdriet betreft maar ik wilde niet verzanden in een emotie waarbij we beide aan het huilen zouden zijn. Maar ik voelde mij erg kwetsbaar en zij begreep dat als geen ander zo te zien. Ze hielp mijn hand vast en bleef me doordringend aankijken. Ik vermeed voor een ogenblik enig oogcontact.

‘Ik heb gezien hoeveel u houdt van uw gezin toen uw vrouw en uw jongste zoon u kwamen halen van uw werk. U straalt veel meer dan ik ooit heb kunnen doen. Ik heb in veel pijn geleefd in mijn leven. Mijn man pleegde zelfmoord toen ik 22 jaar oud was en mijn kinderen hebben altijd bijzondere zorg nodig gehad. Ik hoop dat u weer snel kunt stralen met uw ogen. Ik bid voor u voor veel troost en pijnverlichting. U bent een goed mens’.

Lees ook:  Waar ben je toch aan begonnen?

Ik werd er bijna verlegen van. De stille dame die alles zag. Zo had ze nog nooit tegen mij gesproken. Ze was redelijk in zichzelf gekeerd normaal gesproken. Ik bedankte haar voor de lieve woorden en troost. Ik keek haar even aan en besloot haar te zeggen dat juist het gezin het grote verdriet in mij is, zonder verder uit te willen wijden. Ze knikte en liet nog een traan lopen. Ze kneep nogmaals in  mijn hand en liet me gaan. Om mezelf te beschermen besloot ik op te staan en de kamer te verlaten. Even frisse lucht buiten happen en dan weer door.

Het was goed zo

Een paar dagen later werd haar gezondheid steeds slechter. Los van haar lichaam gaf ze zelf ook aan het wel goed te vinden. Het hoefde niet meer van haar. Ze had genoeg geleden. We hebben nog enkele fijne gesprekken kunnen voeren. Ze wilde mij behoeden en ogenschijnlijk ook op haar manier beschermen tegen nog meer pijn en verdriet. Uiteindelijk werd haar wens de waarheid. Ze wilde dood, het hoefde voor haar allemaal niet meer. Haar hele leven in pijn en verdriet geleefd. Het was goed zo.

Nu ik dit zo aan het typen ben voel ik haar handen weer over mijn handen als een beschermende moeder. Een traan in de ogen van een oudere doet mij altijd al wat maar dit was anders, zeker ook door mijn eigen emotie. Ik heb haar bij elkaar ruim 2,5 jaar mogen verzorgen op 3 verschillende afdelingen binnen ons verpleeghuis. Ze was altijd een vrouw van weinig woorden, ging haar gang over de afdeling met haar rollator maar zag alles.

Lees ook:  Mijn vader herkent mij niet meer

De stille dame die alles zag heeft voor me gebeden en wellicht heeft dat mij kracht gegeven om deze website weer nieuw leven in te blazen na een vervelende periode. Ik moet in ieder geval met regelmaat aan haar denken. Een bijzonder mens die mij vanuit het niets kracht wenste in een moeilijke periode. Een mooi gebaar uit onverwachte hoek.

Reageren op dit bericht? Laat een leuke reactie achter op mijn Facebookpagina!
Deel dit bericht eens via: