Verhalen

De dramatoloog

Vorig jaar op de revalidatieafdeling in ons verpleeghuis hadden we tijdelijk een nieuwe functie uitgevonden: de dramatoloog. Deze oudere man in witte jas was in de ogen van enkele cliënten een arts en ‘een arts weet alles’…… In werkelijkheid was deze oudere man in witte zorgjas een leerling verpleegkundige op rode schoentjes 🙂

Soms zit er een groot verschil in het ziektebeeld van een persoon en de reactie van desbetreffende persoon. Het maakt het werk op een revalidatieafdeling soms lastig maar soms ook juist weer erg geestig. Sommige mensen zijn in staat hun klachten enorm te overdrijven tegen over verplegend personeel in de hoop, een harde eis eigenlijk, een arts aan hun bed te krijgen. In ons geval ook nog eens mensen met een taalbarrière die niet in staat waren te communiceren in het Nederlands of in het Engels. Ja, dat is inderdaad best lastig.

Eén dame was in staat om het soms zo bont te maken dat ze begon te hyperventileren en/of te doen alsof ze flauw viel. Met hart- en nierproblemen in combinatie met COPD is dit op z’n minst gezegd niet wenselijk.

Toen een collega in de zusterpost kwam en aangaf dat de betreffende mevrouw weer op de rand van haar bed zat en begon te hyperventileren, bedacht ik even snel ‘de dramatoloog’. De zoon van mevrouw was ook aanwezig in de slaapkamer en wist zich ook even geen raad. Ik trok mijn stoute (rode) schoenen aan, stopte de stethoscoop vanuit de kast in mijn zorgjasje en ging haar slaapkamer binnen.

Lees ook:  Wat als God niet bestaat?
Oxycodon

Ik stelde mij voor aan mevrouw en zoon als ‘de dramatoloog’. Zoon keek mij even vreemd aan want haar zoon sprak en verstond goed Nederlands. Ik gaf hem een korte knipoog en wende mij tot mevrouw die zichtbaar blij was dat er ‘eindelijk een arts’ bij haar was. Met enkele bewegingen bekeek ik de zuurstof concentrator en heel gewichtig liet ik haar weer languit op bed liggen en zette een saturatiemeter aan haar vinger. Ik stelde aan paar algemene vragen die haar zoon voor haar vertaalde. Ze had pijn, het was niet meer uit te houden. Ze had het benauwd en ze had het gevoel dat ze dood ging. Ze wist zeker dat Oxycodon zou gaan helpen.

De dramatoloog liet haar de saturatiemeter zien. Langzaam sprong de zuurstof weer omhoog en ging de polsslag weer naar beneden. Ze vond het erg interessant en genoot van de aandacht. Oxycodon vond de dramatoloog geen goed idee net als doodgaan. Maar misschien was het ziekenhuis een optie als mevrouw zo onrustig blijft. Misschien voor nader onderzoek van een paar dagen? Haar zoon vertaalde mijn adviezen en opties voor haar.

‘Nee, geen ziekenhuis dokter. Ik voel dat het wel weer gaat. Dank u wel voor al uw goede zorgen’ werd er vrijwel direct vertaald door haar zoon. Haar zoon zag de kracht van de dramatoloog en had moeite een flinke lach te onderdrukken.

Lees ook:  Van vol in het leven naar herseninfarct
Niks gebeurd

Niet veel later kwam haar zoon om een klein zuurstoftankje te halen zodat hij met zijn moeder in haar rolstoel even naar het restaurant kon gaan. We wisselden een glimlach en we bedankten elkaar voor de samenwerking. ‘Hoe gaat het met uw moeder?,  Ze zou er nog eens moe van worden van dat aanstellen kreeg ik als antwoord. Niet veel later liet mevrouw zich over de gang duwen alsof er nooit wat gebeurd was.

Het zat waarschijnlijk in het aard van het beestje concludeerden we al eerder samen met de familie. Dat mevrouw alleen maar Portugees sprak hielp ook niet echt in de communicatie. Het was een lief mens met een wat uitgebreidere handleiding dan misschien een ander. De dramatoloog is nog een paar keer bij haar geweest maar gelukkig kon ze ook door andere collega’s vaak gerustgesteld worden. Benauwdheid is iets vreselijks, heb ik persoonlijk ondervonden, en dan is paniek het laatste wat goed voor je is.

Deel dit bericht eens via: