De Amsterdamse stressbal
Mensen die in een verpleeghuis komen wonen weten dat ze daar uiteindelijk ook komen te overlijden. Natuurlijk het liefst zo laat mogelijk maar als de specialisten in het ziekenhuis je een levensverwachting meegeven van slechts een jaar dan is dat een zeer harde realiteit waar niet iedereen mee om kan gaan. Zeker niet als je even oud bent als de broeder met de rode schoentjes. De Amsterdamse stressbal wist dat hij ruim voor zijn zestigste zou komen te overlijden.
Vanuit Amsterdan kwam hij met veel bombarie naar ons Haagse verpleeghuis. Zijn zorgdossier was bijna dikker dan zijn strafblad zoals hij het zelf eerlijk verwoordde. Deze beste man was inmiddels al vele jaren zuurstofafhankelijk vanwege zijn COPD Gold 4. Bij COPD worden de klachten in de loop van de jaren steeds erger. In de laatste fase van COPD (Gold 4) worden de klachten snel erger. We noemen dit de palliatieve fase. Hoelang de palliatieve fase duurt, verschilt per persoon. Dit kan weken, maanden of jaren zijn. Deze Amsterdammert kreeg een levensverwachting mee van maximaal een jaar van zijn specialisten in het AMC. Het mocht uiteindelijk niet meer dan een half jaar zijn geweest. Kortgeleden is deze man in alle rust overleden in het bijzijn van onze betrokken arts en zijn zeer betrokken EVV’er.
Jonge zestigers
In het halve jaar ben ik veel bij hem aan het bed geweest of maakte ik een praatje als hij de kracht had om in zijn electrische rolstoel te klauteren om toch even onder de mensen te zijn. In het restaurant zat hij voor het avondeten aan een tafel met enkele andere mannen die jonger waren dan de normale leeftijdsgroep van ons verpleeghuis. Deze jonge zestigers hadden een sterke band met elkaar.
Zoals gezegd kwam hij met veel bombarie binnen want in de eerste periode deden we in zijn ogen maar weinig goeds. Achteraf bleek het al snel zijn frustratie te zijn maar zeker ook zijn angst om dood te gaan. Twijfel over goede zorg bezorgde hem paniek aanvallen van hyperventilatie en dat is op zijn zachtst gezegd ‘niet handig’ als je aan de 5 liter zuurstof per minuut ‘hangt’. Naast zuurstof werd meneer ook met grote regelmaat verneveld maar het liefst regelde hij dat allemaal zelf. Zijn verneveling gebruikte hij uiteindelijk nog meer en vaker dan wij een reguliere neusspray zouden gebruiken maar het gaf hem rust om zoveel mogelijk in eigen beheer te hebben. Net als zijn orale medicatie per dag.
Stressballetjes te over
In de laatste weken werd zijn medicatie uitgebreid met morfine op vast gestelde tijden. Naast zijn methadon wel te verstaan en zelfs dan was soms extra morfine noodzakelijk. Zijn paniekaanvallen maakte langzaam plaats voor enige berusting maar de angst om dood te gaan bleef in zijn hoofd hangen. Die angst was soms te voelen in merg en been als je hem zag liggen of als hij nog eens zelfstandig naar het toilet probeerde te gaan. Zijn ooit gekregen stressbal gebruikte hij zo goed als de hele dag door en moest zelfs een paar keer vervangen worden zoals de afbeelding laat zien. Stress was voor hem een werkwoord geworden in de laatste fase van zijn nog betrekkelijk jonge leven.
Het was geen geheim dat deze Amsterdammer een lang strafblad had en dat stak hij zelf ook niet onder stoelen of banken. Toch heb ik hem leren kennen als een man met een goed hart. Zijn familie is nooit wat tekort gekomen en ook hielp hij zijn tafelgenoten met van alles en nog wat, ook als was zijn gezondheid nog zo broos. Van elke collega die aan zijn bed kwam onthoudde hij de naam en op zijn goede momenten maakte hij graag een praatje met je en ervaarde je de empatische zijde van zijn karakter.
In goed gezelschap
Toen kort achter elkaar twee tafelgenoten kwamen te overlijden wist hij dat hij de volgende zou zijn. Hoe bang ook voor zijn naderende dood, sprak hij toch even over euthenasie maar zag daar later toch vanaf. Hij durfde het simpelweg niet en dat kon ik mij goed voorstellen. Zijn wilde leven had hem gebracht tot deze situatie en daar berustte hij ook in. Bang voor een pijnlijk dood door verstikking of verslikking werd hem bespaard. In alle rust is hij heengegaan. Gelukkig niet in eenzaamheid want hij was in goed gezelschap van een zeer betrokken arts en zijn EVV’er. Mooi maar ook emotioneel voor hen alle drie. Voor mij vooral confronterend. Even oud als ik en dan in een verpleeghuis overlijden. Die kwam best even binnen. Niet in de laatste plaats omdat zijn uitgeleide de tweede was op die dag en deze dame was net twee dagen daarvoor overleden. Pff.. wat een week was dat. Die hoop ik niet snel nogmaals mee te maken.
Wist jij al dat mijn Facebookpagina van Wilco in de Zorg veranderd is? Door een hack, zie ook dit bericht, ben ik een nieuwe pagina op Facebook begonnen. Kom je mij weer volgen?
