Hoe simpel kan het zijn?
Even heel wat anders: ik kom niet graag bij de McDonalds. Niet omdat het eten gemodificeerd is en erg duur is, maar meer omdat het onze trieste maatschappij laat zien waar we zo makkelijk voor wegkijken. Mensen die hun eigen problemen hebben en die al blij zijn met een kleine glimlach. Waarom zien we dat niet? Hoe simpel kan het zijn?
Misschien komt het omdat ik inmiddels in de ouderenzorg werk. Anderen zeggen mijn wel vaker dat ik liever aan anderen denk dan aan mezelf, maar even serieus… al eens goed rondgekeken in een McDonalds halverwege een willekeurige avond? Ik was er afgelopen week weer eens sinds ruim een jaar en het heeft me weer enorm verbaasd hoe egocentrisch we tegenwoordig zijn. We kijken als maatschappij niet meer naar elkaar om. We bestellen fabrieksvlees voor de hoofdprijs en als het niet binnen 5 minuten voor je neus staat dan worden we geïrriteerd. Maar niemand kijkt even om zich heen. Wie zit er in je nabije omgeving? Waarom zijn ze hier? Waarom gaan we geen gesprek met ze aan? Hoe simpel kan het zijn?
Verder kijken dan je neus lang is
Ok, ik ben dus wel zo iemand. Toegegeven, soms wordt ik er zelf moe van maar het laat me ook zien wie ikzelf ben. Als ik om mij heen kijk in een Mc Donalds dan zie ik alleenstaande mensen, eenoudergezinnen, daklozen en mensen met een beperking. De stoere jongens die samen aandacht trekken met een hoop bombarie van meisjes, daar kijk ik maar even doorheen. Mijn aandacht gaat uit naar die mensen die zich alleen voelen, zich hulpeloos voelen.
Zo zag ik vrij snel dat één van de medewerkers die het eten aan je tafel komt brengen doof was. Dat zie je en dat hoor je. Ze wordt gepest door een groepje jongeren, ze wordt niet voor vol aangezien door haar collega’s en stiekem loopt dat meisje de hele toko door zonder erg veel werkplezier. Ik ben totaal geen kenner van gebarentaal maar ik bedacht me even snel het volgende: hoe fijn zou het voor deze dame zijn als ik haar kon bedanken op haar eigen manier. Gewoon een simpel teken in gebarentaal. Binnen 1 minuut wist YouTube mij te melden dat het enorm simpel was. De bewuste dame kwam even later mijn dure en smakeloze bestelling brengen en ik gaf haar dit simpele teken. Hoe simpel kan het zijn?
De reactie van deze dame was zo enorm hartverwarmend. De dame glunderde van oor tot oor en voelde zich heel even gezien in deze boze wereld. Ze wilde nog zoveel meer ‘praten’ in haar gebarentaal maar ze begreep snel dat dit voor vandaag mijn enige kunstje was. Ze liep om de tafel heen en ik kreeg een flinke knuffel. Toen ik haar gezicht weer zag heb ik een traan bij haar oog weggeveegd. Bizar hoe een eenvoudig gebaar zoveel los kan maken bij iemand die zichzelf niet ziet staan in deze boze wereld.
Gewoon even plassen
Niet veel later besloot ik na mijn exotische diner nog even naar het toilet te gaan. De smalle doorgang werd helaas verspert door een oudere vrouw in een rolstoel met een flinke rij wachtende mensen achter haar. ‘Kan iemand mij even helpen?’ hoorde ik haar een paar keer zeggen. Gewoonweg niemand die ook maar even reageert in die rij! Zelfs geen ‘nee’ hoorde ik. Pff, dat is dus niks voor mij. Waarmee kan ik u helpen mevrouw riep ik van achter in de rij. ‘Ik moet even naar het toilet maar ik heb even een handje nodig’, klonk het bijna verontschuldigend.
Quasi nonchalant gaf ik aan dat ik zelfs twee handjes had en dat ik haar wel even wilde helpen. Er werd achterom gekeken door een aantal mensen die zo zuur keken, dat ik bijna wist dat ze mij dit niet in dank gingen afnemen. Ik worstelde mij door de rij arrogante mensen heen en stond voor haar rolstoel. ‘Ach knul, wat lief dat je mij wil helpen maar een man mag vast niet de vrouwentoilet in en ze hebben hier geen invalidetoilet. Het zal vast maar ik had er even geen boodschap aan. Je kunt zo’n mens, ik schat een jaar of 85, toch niet in haar broek laten plassen omdat niemand haar even wil helpen? Een paar korte woorden wonnen haar vertrouwen: ‘kunt u staan en draaien?, heeft u inco materiaal?’. ‘Oh knul, jij weet waar je het over hebt zo te horen. Ja, ik kan staan en draaien en de pants kan ik zelf wel doen denk ik’.
Hatseflats!
Lang verhaal kort: ik sjees de dame de damestoilet in, help haar vanuit de rolstoel op het toilet. Nee, die pants kon ze toch niet zelf doen maar binnen 7 minuten zat mevrouw weer in haar rolstoel. Hoe simpel kan het zijn? Mevrouw weer uit de toiletruimte geholpen en de rij ongeduldige einzelgängers was daarna snel verdwenen. ‘Knul, als je even hier gaat zitten dan haal ik wat te eten voor je als bedankje’. Nee dame, ik heb voor een jaar weer gegeten en gedronken hier. ‘Maar hoe kan ik je dan bedanken?’, vroeg ze enigszins verontwaardigd. ‘Zeg maar dat ik er nog goed uitzie voor mijn leeftijd’, grapte ik nog even. ‘Daar heb ik veel meer aan. U mag er voor liegen’. Ik gaf haar een aai over haar schouder en liep weg.
Ga toch gewoon naar huis Wilco!
Net voor de uitgang zie ik een man zitten te turen op een tablet. Het viel mij op omdat een tablet totaal niet paste bij al die plastic tassen die hij bij zich had en zijn kleding die sterk deden vermoeden dat hij dakloos was. Ik wilde doorlopen maar mijn stomme brein hield mij weer tegen en ik ging naast hem zitten. Benieuwd naar de man en zijn verhaal. Pff… dat wordt weer een compleet ander verhaal.
Ja, ik weet het: soms wordt ik ook moe van mezelf 🙂
Afbeelding ter illustratie en door AI gegenereerd
